Wat je kunt leren van sumi-e

Ik wilde Japans schilderen leren, maar heb veel meer geleerd dan alleen een nieuwe techniek. Toen ik begon met Japans penseelschilderen had ik al aardig wat ervaring met de westerse schilderkunst. Om eerlijk te zijn was het een hele omschakeling voor mij en als perfectionist raakte ik het eerste jaar regelmatig gefrustreerd. Wilde ik een mooie lijn schilderen, dan was mijn penseel niet goed gevuld en vloeide op het rijstpapier inkt en water uit tot een vlek. Ook lukte het niet om gelijk iets moois op papier te krijgen. Schilderde ik de blaadjes van een bloem, dan werden het kikkervisjes. Dacht ik mooie bamboeblaadjes te maken, dan leken ze meer op sperziebonen. Over foutjes heenschilderen of het uitwassen van een streek is met inkt niet meer mogelijk.

Anders zien en ermee omgaan

We zijn hier in het Westen zo gericht op resultaat en het liefst willen we het resultaat ook zo snel mogelijk bereiken, waardoor we vaak vergeten om te kijken naar de kleine dingen die juist wel gelukt zijn. Soms ontstaat er spontaan of per ongeluk vanzelf iets moois. Ik noem dat de cadeautjes. Ik heb geleerd om geen verwachtingen te hebben, gewoon los te laten en het gewoon laten gebeuren. Sinds ik die boodschap begrepen heb, wordt niet alleen het schilderen steeds gemakkelijker, maar ook het leven. Ik blijf de basispenseelstreken nog regelmatig oefenen, vaak om mijn hoofd leeg te maken.

Wil je iets nieuws leren, blijf de basis zolang herhalen totdat het een vaardigheid is.
Wil je goed worden in iets, blijf de basis gewoon nog vaker herhalen!

Hoe zou het zijn… ?

Hoe zou het zijn als je in het NU kunt leven, zonder je druk te maken over wat in het verleden gebeurd is of wat gaat komen? Kun je iets gewoon laten gebeuren of wil je de controle erover houden? Begin je met iets met een bepaalde verwachting of laat je je graag verrassen?

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: